Rachida Lamrabet

“Ik geloof ook dat de doorstroming van etnisch culturele minderheden naar de kunstwereld een vernieuwend effect kan hebben. Op die manier kan er voldoende ‘zuurstof’ gegeven worden aan de kunsten. Over dialoog. Dat klinkt heel mooi, maar dan moet je twee partners hebben die op ‘gelijkwaardige basis’ worden behandeld, wiens woorden evenwaardig worden geacht en waarbij beide er vanuit gaan dat van elkaar geleerd kan worden. Dat bestaat momenteel niet.” (Rachida Lamrabet, Talking Heads ‘07)

Rachida Lamrabet is een Vlaamse schijfster van Marokkaanse origine. Lamrabet is naast auteur ook juriste voor het Centrum voor Gelijkheid van Kansen. In 2006 won ze de Kif Kif literatuurprijs “Kleur de kunst!” met het verhaal Mercedes 207. Het werd opgenomen in ‘Kif Kif. Nieuwe stemmen uit vlaanderen’, een bundel verhalen van Nederlandse, Vlaamse, autochtone en allochtone jonge schrijvers waaronder ook Malika Chaara. In 2007 debuteerde Lamrabet met Vrouwland, een verhaal over jonge mensen die dromen van een beter leven. Vrouwland won in 2008 de Debuutprijs van Boek.be m.m.v. de Provincie Antwerpen. De jury, bestaande uit Geert Lernout (voorzitter), Jeroen De Preter, Lisbeth Imbo, Anna Luyten en Anne-Marie Musschoot, oordeelde als volgt: “Zonder woordvoerder te willen zijn van wie of wat dan ook, toont Lamrabet in Vrouwland de twijfels en onzekerheden van een groep jongeren van deze tijd die ondanks alle meestal negatieve media-aandacht veel te weinig zelf aan het woord komen. Voor een literaire prijs is dit op zich niet belangrijk: in dit geval is het cruciaal dat Lamrabet een meer dan adequate literaire vorm heeft gevonden om een belangrijke nieuwe stem te laten horen in het Vlaamse literaire landschap.”

Uit de pers:
“Het beste bewijs dat Vrouwland een complexe roman is en geen pamflettair werkstuk over de moeilijke positie van de allochtoon […] in deze post-9/11-dagen, kreeg Rachida Lamrabet (37) van een bevriende moslim. Hij vond het een goed boek, maar zou het niet aan de doorsnee Belgische lezer aanraden. Omdat het een ‘vreemd’ beeld van de islam geeft. Lees: het boek geeft zoveel beelden van de islam als er personages in voorkomen. Voor de ene is de islam een verstikkend keurslijf, voor de andere is het het enige houvast (en bron van het grote gelijk).” 
Interview door Eva Berghmans in De Standaard op 7/12/2007

“Een opvallend sterk debuut … Zoals het een echte romanschrijfster betaamt, tekent Rachida Lamrabet karakters in een context en laat die levens voor zich spreken. Niemand wordt veroordeeld, niets wordt ‘aangetoond’ of ‘bewezen’. Van de ‘witte Marokkaanse’ Mara tot de integrist Mounir, die maar enkele bladzijden meespeelt: het zijn allemaal geloofwaardige figuren met hun eigen logica, hun eigen taal, hun eigen menselijkheid.” 
Charles Ducal in De Morgen, 21/11/2007

“Met Rachida Lamrabet  dient zich een auteur aan die duidelijk de potentie heeft om haar eigen stem en thema uit te werken tot literatuur van niveau.” 
MO*, 28/11/2007

“‘Lamrabet heeft iets te zéggen’, stond begin vorig jaar in dit blad. Met haar eerste roman, Vrouwland, levert de Antwerpse Rachida Lamrabet daar opnieuw een klinkend bewijs van.” 
Herman Jacobs in Knack, 12/03/2008

 

David Van Reybrouck

“Als we met allochtone kunstenaars werken, ben ik geïnteresseerd in hoe hun manier van werken en kijken ook iets zegt over mijn manier van werken en kijken. In hoeverre de dialoog tussen die twee kunstenaars leidt tot de verrijking die we elk afzonderlijk niet zouden kunnen bereikt hebben. (…) Het is een ontmoeting tussen kunstenaars, die gebaseerd moet zijn op een soort dialoog.” (David Van Reybrouck, Talking Heads ‘07)

Van Reybrouck is schrijver, archeoloog en historicus met een voorliefde voor Afrika. In 2001 debuteert hij met de voltreffer “De plaag, het stille knagen van schrijvers, termieten en Zuid Afrika”. De Plaag werd genomineerd voor de Gouden Uil Literatuurprijs 2002 en bekroond met de Debuutprijs 2002. In september 2004 werd hem de Taalunie Toneelschrijfprijs 2004 toegekend voor zijn toeneeltekst die Siel van die Mier. Hij ontving de prijs tijdens Het Theaterfestival in het Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond. Een tweede toneeltekst van Van Reybrouck was N, over een encyclopedicus in Afrika. De tekst werd in 2006 in Het Toneelhuis op scène gebracht door Peter Krüger. Eind 2006 was Van Reybrouck writer in residence aan de Universiteit van Amsterdam. Kort erna, in 2007, verscheen zijn eerste roman, Slagschaduw. Daarin voeren, in tegenstelling tot het non-fictie werk De Plaag, doorvoelde emoties de bovenhand. Later dat jaar verscheen ook Waar België voor staat, een pleidooi voor een sereen en solidair debat over de toekomst van België. Dit boek kwam er in samenwerking met Geert Buelens en Jan Goossens. Aan het eind van datzelfde jaar ging zijn theatermonoloog Missie in première in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Brussel. De monoloog kwam tot stand uit gesprekken die Van Reybrouck had met oude missionarissen in Congo. Hij kreeg er in 2008 de Arkprijs van het Vrije Woord voor.

Sindsdien liet hij zich ook steeds vaker kennen als een man met een mening. “Over de dingen die mij verontwaardigen, schrijf ik columns. Over wat mij verwondert, schrijf ik boeken.”

Allel El Berkani

“Beeldvorming en vooroordelen zijn het grootste obstakel voor allochtonen bij het zoeken naar werk en het uitbouwen van een carrière. Weinig of geen rolmodellen kunnen de jonge generatie allochtonen aanzetten om de vicieuze cirkel van uitsluiting te doorbreken. Het gebrek aan professionele opgeleide allochtone actrices en acteurs speelt daarbij een cruciale rol.”

 

 

 

Allel El Berkani regisseerde in Nederland onder meer de soap Goudkust voor Joop van den Ende, de serie De Praktijk voor de EO en de film De Engelbewaarder voor de KRO. In 1994 won hij met zijn kortfilm Mr. Sunday Internationale prijzen (oa op het Film Festival van Turijn). Ondertussen heeft Allel EL Berkani zijn eigen productiehuis “Newframe Productions” opgestart. Allel is tevens de bezieler van het media-atelier Flying Carpet vzw. Flying Carpet brengt mensen met verschillende afkomst, culturen, instellingen, …, die rechtstreeks of onrechtstreeks met beeldende kunst bezig zijn samen, begeleidt en zet hen aan tot coöperatieve ontwikkeling. Flying Carpet organiseerde samen met de VRT het MIRA-acteursopleidingstraject.  Verder maakte Flying Carpet twee kortfilms “-13°” en “Zwart-Wit” (met oa Stefan Percival, Mo Belkadi, Mungu Cornelis en Jeroen Percival).

Jan Van Imschoot

Reeds enkele jaren is de naam van Jan Van Imschoot bijna onvermijdelijk wanneer het gaat over jonge, goede Belgische schilders. Het eerste dat opvalt als je zijn doeken bekijkt, is de directheid van de werken. Niet alleen hanteert Van Imschoot een bijzonder vlotte, zeg maar virtuose, penseelvoering, ook de kleuren zijn perfect uitgebalanceerd. Daarbij komt nog zijn keuze voor vaak dramatische, sterk verhalende onderwerpen die aan zijn werk een dubieuze vervreemdende, soms morbide sfeer geven.

De doorbraak voor Van Imschoot kwam er enkele jaren geleden toen hij de cultuurprijs van de Stad Gent won en een reeks schilderijen met martelaressen tentoonstelde in de Vereniging van het Museum voor Hedendaagse Kunst in Gent. Sindsdien is het oeuvre van Van Imschoot sterk geëvolueerd. De historisch beladen thema’s, waarbij hij het liefst de scherpe kantjes van de maatschappij en de vergeten verhalen uit de overlevering in beeld brengt, zijn echter gebleven. Van in het begin is zijn werk te kaderen binnen de hele geschiedenis van de schilderkunst, met in het ene doek sterke reminiscenties naar de sublieme verhevenheid van Tintoretto, het andere dichter aanleunend bij de duistere verwrongenheid van Goya,… Een van de constante elementen in zijn doeken en tekeningen is de “typisch Vlaamse” humor – lees cynisme en ironie. Hierin staat hij op dezelfde lijn als de Vlaamse Primitieven, schilders als Breughel, Bosh en later zelfs Joachim Beuckelaer en de zeventiende-eeuwse traditie van vanitas-taferelen. Zijn doeken moet je op een bijna literaire manier bekijken waarbij letterlijk vaak het woord beeld wordt en, omgekeerd, het beeld een volledig verhaal kan vertellen.

Wanneer je voor een van zijn werken staat, dan voel je bijna de zoektocht die de kunstenaar aflegde om tot dit ene beeld te komen. Vaak zie je waar hij motieven, elementen, teksten en figuren overschilderde, zelden om te verbergen of te verdoezelen, wel om andere delen van het schilderij te accentueren. Hij maakt zichtbaar welke kleuren hij met elkaar mengde om die specifieke sfeer te verkrijgen. Dit geeft aan het werk een zeker ruw uiterlijk dat doet vermoeden dat het werk niet af is. Juist hierdoor slaagt Van Imschoot erin om de dubbelzinnigheid en het mysterieuze van beelden te versterken zodat je als toeschouwer wel degelijk aanvoelt dat het er hem niet om te doen is enkel leesbare, figuratieve werken te produceren maar wel om het zoeken naar “het juiste beeld”.

Links:
Bekijk enkel werken van Van Imschoot op artnet
Lees het Interview met Van Imschoot in De Standaard
Lees het gesprek met recto:verso

Michael De Cock

Michael De Cock (°1972) schrijft, vertaalt, bewerkt, regisseert, acteert en is sinds augustus 2006 directeur van ‘t ARSENAAL. Hij studeerde eerst Romaanse talen en letterkunde, daarna volgde hij een acteursopleiding aan het conservatorium van Brussel. Hij speelde diverse rollen op televisie o.a. voor Thuis, Flikken, Sedes en Belli. Hij acteerde ook bij diverse gezelschappen zoals het Publiekstheater en HETPALEIS. Hij richtte Droomedaris Rex op en met Pieter Genard vormde hij verscheidene jaren het Dick van Landeghem Trio. Hij schreef intussen een tiental theaterteksten waaronder Right in the middle van mijn fucking fruitdieet, Firenzee, HET ZUCHTEN en NAMAALS. Interviews met vluchtelingen en asielzoekers vormden het basismateriaal voor zijn boek Op een onzeker uur (Manteau 2004) en voor Saw it on television/DID’T UNDERSTAND, een voorstelling die Michael in de laadbak van een vrachtwagen bracht.

In mei 2004 verscheen een ander boek: Floor, Oto en Titus dat Michael De Cock samen met Cécile Bertrand schreef. In 2005 volgde de kindertheatervoorstelling Het Fluistertheater van Floor, Oto en Titus door Droomedaris Rex dat 2 maanden op de Zomer van Antwerpen te zien was op het dak van parking Nova. Voor zowel Saw it on television als Het Fluistertheater werkte hij samen met vormgever Stef Depover. Een stage op verschillende palliatieve afdelingen leidde eerst tot een reportage in Knack, evolueerde daarna tot de theatertekst NAMAALS en resulteerde ook in het boek HOE MENSEN STERVEN (Manteau/Meulenhoff, oktober 2006). Als vertaler/tekstbewerker werkte hij o.m. voor Walpurgis, NTGent en de Queeste. Michael De Cock was samen met Jan Lauwers en Jan Fabre laureaat voor de Vlaamse Cultuurprijs Toneelliteratuur 2006. Als regisseur verdiende hij zijn sporen met producties als Bash, HET LAND, NORWAY.TODAY, BELEG, NAMAALS, HET ZUCHTEN, HEDDA, GIDST! (met Rwina vzw), DE KOLLEGA’S, PUIN en INTERVIEW. In 2007 brachten ‘t ARSENAAL en Brussels Jazz Orchestra samen WRITING BILLIE over leven en werk van Billie Holiday. Met zangeres Tutu Puoane, actrice Sara De Bosschere, muzikant Frank Vaganée en BJO. De eindregie was in handen van Michael De Cock.

Hazim Kamaledin

“Ik ben Hazim Kamaledin. Ik ben theatermaker. Ik wordt vaak ten tonele gevoerd in mijn hoedanigheid van ‘multicultureel theatermaker uit Irak’, maar dat ben ik helemaal niet. Ik ben ‘mulitcultureel theatermaker in België, die afkomstig is uit Irak. Dat is iets heel anders. (…) Maar wat betekent het eigenlijk om ‘multicultureel te zijn in een westers land?” (Hazim Kamaledin)

Hazim Kamaledin is Irakees, acteur en artistiek leider van TG cactusbloem. In ‘93 gestart met Woestijn 93, in 2000 het eerste structureel gesubsidieerde ‘allochtoon’ theatergezelschap van Vlaanderen. Lopende projecten: saharaan en Zwarte sterren, witte nachten (Permeke)

Sinds enkele jaren focust tg Cactusbloem zich op de inburgering en integratie van nieuwkomers-kunstenaars en artiesten van diverse afkomst die al langer in Vlaanderen verblijven. Voor hen is het zeer moeilijk een weg te vinden naar het artistieke circuit. Tg Cactusbloem streeft er naar om deze kunstenaars van vreemde afkomst een podium te bieden en te introduceren in Vlaanderen. Vandaag doet het dit door multidisciplinaire activiteiten of salons te organiseren. Op locatie en in het reguliere circuit. In deze salons staat niet één bepaalde kunstvorm voorop, maar wordt juist een vermenging van verschillende genres benadrukt. Zo wil Tg cactusbloem het publiek laten kennismaken met artistieke uitingen die buiten het gangbare circuit vallen en hen ‘vreemd’ zijn.

link:
> lees de bio van Kamaledin op de website van zebrArt