Talking Head en Kif Kif Awards: bruisend intercultureel talent!

De voorlopig laatste editie van Talking Head, een interculturele talkshow met en over kunstenaar en de samenleving, zit erop. Voor deze gelegenheid werd Talking Head verweven met de Kif Kif Awards tijdens het slotevenement van MESTIZO goes Theatre 2009.

In een bloedstollende wedstrijd namen negen kandidaten in een sprankelende mix van muziek, literatuur en slam het tegen elkaar op. Negen genomineerden die graag de Kif Kif Award op hun nachtkastje zouden zetten. Na vele zweetdruppels, gierende zenuwen en stressmomenten te doorstaan, debatteerden de genomineerden, onder deskundige leiding van Pat Donnez (radio 1), over erkenning voor divers talent en toegankelijkheid van de culturele sector. Eva cox en Naima Albdiouni gingen in gesprek over literatuur. Over slam/muziek gingen MC Jaymee van Undefined (winnaar TMF Road2Fame) en Prevster (Koen Verbrugge) van Het Verdikt en Rijmtechniekers met elkaar  in dialoog.

Maandenlang hebben de kandidaten elke dag naar de Kif Kif Awards toe geleefd en er intensief aan gewerkt. Zij werden tijdens de audities in september geselecteerd en werden gedurende de volgende maanden begeleid door een deskundige coach.

In de categorie Muziek heeft de jonge Gentse Gloria door middel van een overtuigende rapperformance de finaletrofee binnengehaald. Bijzonder aan de stijl van Gloria is dat ze haar rapstijl feilloos aanpast aan zowel hiphopbeats als dancehall. Haar teksten zijn uit het leven gegrepen en geven blijk van een muzikale volwassenheid. In de categorie Literatuur ging Jamal Kazza naar huis met de hoogste onderscheiding. Volgens de jury heeft  Jamal Kazza de gave om vanuit zijn authenticiteit zijn overtuiging te verwoorden op een poëtische manier die toehoorders aan hun stoel kluistert. In de nieuwe categorie Slam sleepte woordkunstenaar Seckou de finaleoverwinning in de wacht. Slam is een nieuwe vorm van spoken word dat vooral rappers met een boodschap aantrekt. De jury was  lovend voor de nieuwe esthetiek waarin de slammer zijn harde tekst verpakte.

Patrick N’Siala Kiese (projectleider Kif Kif Awards): “De Tweede Kif Kif Awards toont terug overtuigend aan dat Vlaanderen bruist van het intercultureel talent dat niet kan wachten om onze podia onveilig te maken. We hopen dat de culturele sector deze nieuwe talenten oppikken en ze de plaats geven die ze verdienen.”

klik hier om foto’s te bekijken van de avond

Gunter Lamoot

Sedert 1999 staat Lamoot solo op de planken met nietsontziende, doch immer charmante en tijdloze stand up comedy; wat hem nog geen jaar later al de prestigieuze “Lunatic Stand Up Comedy Award” opleverde. In 2005 won Gunter Lamoot de Humo’s Comedy Cup en pakte hij uit met de succesvolle avondvullende voorstelling Uw beste Vriend. Lamoot speelde in 2005 en 2006 ook het voorprogramma van Wim Helsens voorstelling Bij mij zijt ge veilig.

In Comedy Casino staat hij elke week op de planken als “Véronique”, een foeilelijk manwijf met een te hoog opgetrokken broek, een fez en een snorretje in alcoholstift. Elke week heeft hij zijn naam veranderd in iets totaal absurds dat volgens hem “the total idiot who was first called Véronique but has recently changed his name into …” betekent in één of andere absurde taal zoals “medieval elephant-talk”. In 2007 pakte hij ook uit met de DVD “7 years of pure genius”.

U weze gewaarschuwd: Gunter Lamoot is grofgebekt en maakt graag van expliciet taalgebruik zijn handelsmerk. Het is de vraag of het publiek hierdoor soms onbehaaglijk op de stoel schuift danwel omdat Lamoot ons ijzersterk een kritische spiegel voorhoudt?

Meer info

Jamal Boukhriss

Heel wat mensen kennen Jamal Boukhriss ondertussen misschien al van het Canvasprogramma ‘Phara’ en zagen hoe hij tijdens een van zijn grappige interventies in zichzelf met de nodige ironie een “knuffelmarokkaan” noemde.

Jamal maakte zijn debuut in de Brusselse Beursschouwburg met de solo “Het onthaal van Ismael Stamp” van Pieter De Buysser en met zijn rol in “De kok van Cordoba” van Dito Dito.

“Alleen tegen de wereld” is zijn eerste eigen voorstelling, een monoloog met stand-up comedy trekjes in een regie van Jan Geers. Met gevoel voor pointe heeft hij het in zijn monoloog over zijn geliefde stad Brussel, het falende integratiebeleid, kannibalen met gestreepte broeken en zijn sympathieke zelf. Een openhartige éénmansperformance vol humor en zelfspot . De voorstelling mondt uit in een 27-voudig en welgemeend fuck you tegen alle klootzakkerij die de man om zich heen ziet. 

Kawabata

Kawabata is de cartoonreeks van Andy Fierens en Sam De Buysscher. Kawabata werkt(e) sinds 2007 o.a. met De Morgen, uitgeverij Aberbode, De Standaard, Metro en cc De Kern.

Meer info: Kawabata

Kenan Serbest

Nadat zijn ouders eind jaren vijftig vanuit het toenmalige Joegoslavië zoals vele andere Turkse Macedoniërs naar Turkije emigreerden om zich daarna midden jaren zestig in België te vestigen, werd Kenan in 1968 in het kasteel van Leut geboren. Ondertussen is hij Belgisch staatsburger en best wel tevreden met zijn multiculturele bagage. Zijn eerste cartoons en strips verschenen in schoolkrantjes en jeugdhuisblaadjes. Hij kreeg de smaak te pakken en heeft kort na zijn schooltijd getekend voor het maandblad APROPOO en familieweekblad LIMBURG ACTIEF. In de tweede helft van de jaren negentig leverde hij bijdragen aan het tienerblad ZAPITO en het maandblad LIMBURG MOZAÏEK. Tussendoor en erna heeft hij tal van andere opdrachten uitgevoerd, vooral voor non-profitorganisaties.

Sinds 2006 zetelt hij in de commissie Animatie van het Vlaams Audiovisueel Fonds. Soms duikt hij op als jurylid in de meest uiteenlopende ondernemingen zoals bv. voor de Vlaamse Cultuurprijs voor de Film in 2006 en de Vlaamse Cultuurprijs voor Jeugdliteratuur in 2007. Verder beginnen zijn literaire aspiraties ook steeds vastere vormen aan te nemen. In 2004 won hij de tweede prijs in de literatuurwedstrijd van Kif Kif. Eind 2006 werd een kortverhaal van hem gepubliceerd in de verhalenbundel ‘Kif Kif, Nieuwe Stemmen uit Vlaanderen’ bij uitgeverij Meulenhoff/Manteau.

Meer info: Kenania

Pat Donnez

Pat Donnez (1958) is dichter, schrijver, performer, interviewer en radiomaker. Hij werd bekend van en bekroond voor onder meer Bomans&Bomans, Titaantjes, Alaska en Bromberen.

Donnez debuteerde oktober 2007 met de gedichtenbundel Het is een mooi leven (zolang je niet bestaat). Het werd net als Hotemetoten,  zijn eerste kinderbundel die maart 2008 verscheen, enthousiast onthaald.
Zijn meest recente werk is Laten we de Wereld Vergeten. Brieven aan uitgeefster Angèle Manteau die onlangs overleed. Pat trekt samen met Chris Lomme, Gerry De Mol en Lore Dejonckheere dit najaar op toernee door de culturele centra van Vlaanderen.

‘Hij is een Belgische radioheld. Voor hen die nooit naar de Vlaamse radio luisteren zal het niets minder dan een feestelijke en roerende openbaring van mooie radio zijn.’ Vrij Nederland

‘Bomans & Bomans is een adembenemende radioregistratie.’ NRC Handelsblad

‘Verrassende, verstaanbare gedichten over de liefde, maar ook over het schrijven van een opstel, een vader die sterft aan longkanker of een Poolse poetsvrouw. Zo lezen we ze graag.’ Knack.

‘Hij dicht met een naturel dat echt verbijstert, zowel in zijn publieke verschijnen als in de uitzegging van zijn gedichten zelf.’ Rekto:Verso.

‘Donnez gaat voluit voor ‘standaard’ kinderpoëzie vol rijm, fantasierijke thema’s en humor.’ Cutting Edge

‘Hotemetoten is een pareltje met alleen maar prachtige gedichten.’ Het Laatste Nieuws

Saddie Choua

“Ik hou er niet van om in vakjes geduwd te worden. Ik heb zoals iedereen mijn eigen geschiedenis. Ik ben geboren in Bree. Mijn moeder is Belgisch en mijn vader Marokkaan. Ik ging naar het lyceum in Genk. Ik vind het belangrijk om die verscheidenheid rond mij te hebben.” 

“Ik erger me dat ik altijd wordt aangekondigd als Marokkaanse en daarvoor schouderklopjes krijg. Ik wil liever goed of slecht bevonden worden omwille van de inhoud die ik breng. Het vormt een bron van frustratie dat je nooit weet dat je op een bepaalde plek uitgenodigd wordt omdat je iets verwezenlijkt of gecreëerd hebt, dan wel omdat je die bepaalde origine hebt.”

Marijke Pinoy

“De stad Gent en haar mensen zullen ook de kern uitmaken van het artistieke verhaal van Cie Cecilia. Weg van het papier en de literatuur boren we radicaal levende bronnen aan en zoeken we onze inspiratie in het nu en in de samenleving. We kiezen voor een ritueel en fysiek theater dat een publiek zo direct en zo emotioneel mogelijk kan raken.” (Marijke Pinoy )

Marijke Pinoy studeerde af aan het Gentse Conservatorium en blikt intussen terug op meer dan twintig jaar loopbaan als actrice met vaak beklijvende vertolkingen. Ze maakt geruime tijd deel uit van Theater Zuidpool waar ze o.a. speelt in De Soldaat-facteur en Rachel (1997) en De drumleraar (1999). In beide theaterteksten van Sierens acteert Pinoy samen met Jan Steen, met wie ze wel vaker samenwerkt, o.a. in de De Werf-productie Zwijg Kleine (1997). Meer recent kennen we de actrice in haar van Maria Eeuwigdurende Bijstand (2004), Trouwfeesten en processen enzovoorts (2006) en Broeders van liefde (2008). Momenteel werkt ze samen met Arne Sierens en Wine Dierickx aan Monkey Puzzle Tree, dat vanaf 2009 zal te zien zijn. Met Pinoy telt Compagnie Cecilia een van de zeldzame vrouwelijke theaterregisseurs in haar rangen. Voor haar debuutregie kiest ze voor Mouchette/Colette (2001), geschreven door Arne Sierens. Daarna begeeft ze zich aan Yerma vraagt een toefeling (2004) en met Soeur Sourire (2007) zet ze een stap verder op dat parcours. Naast haar theaterwerk zien we Pinoy nu en dan op het witte doek. Ze is de tegenspeelster van Nand Buyl in Vidange Perdue (2006) van Geoffrey Enthoven en ze speelt een hoofdrol in Ben X (2007), het filmdebuut van Nic Balthazar.  Ze speelde verschillende bijrollen in tv-series (waaronder Sedes en Belli, De Smaak van De Keyser) en korte films.

Benno Barnard

Benno Barnard is dichter, essayist, vertaler en toneelschrijver. Hij woont en werkt al jarenlang in Vlaanderen. Zo was hij redacteur bij Humo en eindredacteur van uitgeverij Manteau. Barnard debuteerde als dichter in 1980 in Hollands Maandblad en zijn eerste bundel poëzie verscheen in 1981: ‘Een engel van Rossetti’, een terugblik op de 19de-eeuwse decadente schoonheidsidealen. In zijn latere poëzie staat de relatie tussen zijn kinderjaren en het nu van de volwassen dichter centraal en ook de gedroomde, maar afwezige geliefde. Na het classicistische All for Love van John Dryden herdicht te hebben (Liefdeswoede, 1993) schreef hij vier eigen versdrama’s; Mevrouw Appelfeld(2007) is zijn eerste theaterwerk in proza. Barnards prozateksten vormen een modernistische vermenging van essay, verhaal, polemiek en autobiografie, zoals de ‘genealogische autobiografie’ Eeuwrest (2001). In 2006 verscheen zowel de strenge, maar met veel nieuwe poëzie aangevulde selectie Het tongbotje: gedichten 1981-2005 als de bundel Dichters van het Avondland, waarin Barnard een geschiedenis van de twintigste eeuw presenteert aan de hand van tien Europese dichters. De vraag naar de identiteit van de naoorlogse Europeaan vormt de drijvende kracht achter zijn oeuvre, waarin hij vaak ‘het Belgische model’ als voorbeeld gebruikt, onder verwijzing naar de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie. Genres en taalvormen fungeren als verschillende invalshoeken. Het achterdoek van dit alles is de Europese geschiedenis en de rol van de judaïsche filosofie daarin; centraal in Barnards hele werk staat de talmoedische overtuiging dat ‘het geheim van de verlossing’ de herinnering is.

Benno Barnard ontving verschillende belangrijke literaire prijzen en is een graag geziene gast op internationale poëziefestivals. In 2002 hield Benno Barnard in Leiden de Huizingalezing onder de titel ‘Tegen de draad van de tijd: over de ware aard van Europa’. Hij vertaalde onder meer gedichten van Emile Verhaeren, W.H. Auden, Paul Celan en Eva Runefelt. Boeken van zijn hand zijn vertaald in het Tsjechisch, Hongaars, Servokroatisch en Turks; Le Castor astral publiceert zijn werk in het Frans.

Column (Knack): Een fundamentalist met een brilletje (Benno Barnard)

Chokri Ben Chikha

Chokri Ben Chikha werd in 1969 geboren in Oostende uit Tunesische ouders. Hij groeide op in Blankenberge, en sprak er Tunesisch, West-Vlaams, Algemeen Nederlands en Frans door elkaar. Hij studeerde geschiedenis aan de Universiteit Gent. Daarna stortte hij zich in de kunst als danser, muzikant,acteur en theatermaker. In 1998 was hij samen met broer Zouzou laureaat in Parijs op het Concours international de danse d’inspiration africaine. Samen richtten zij in 2003 het gezelschap Union Suspecte op. In 2003 brachten ze De Leeuw van Vlaanderen, een eigenzinnige interpretatie van het bekende boek van Hendrik Conscience. In 2004 maakten ze Vive!Aldi. Daarna sloten Ruud Gielens, Mourade Zeguendi en Flore Opsomer zich bij het verdachte gezelschap aan. In 2005 creëerden ze Onze-Lieve-Vrouw van Vlaanderen. Daar ontstond heftige beroering rond omdat op de affiche een Madonna met ontblote borst te zien was. Chokri Ben Chikha werd in 2003 laureaat voor de Prijs van de Democratie en in 2005 ontving hij de Louis Paul Boon Prijs.

In Broeders van Liefde (2007-2008), het derde deel van de trilogie van Union Suspecte, vinden Chokri Ben Chikha en Arne Sierens elkaar in het biografisch vervormde verhaal van de broers Chokri en Zouzou Ben Chikha, hun grillige jeugd in Blankenberge en de icoon van het Laatste Avondmaal. De voorstelling gaat over afscheid nemen, botsende idealen, grandioze visioenen en achterhaalde voorspellingen. 

Chokri Ben Chikha heeft recent besloten om het gezelschap te verlaten en is nu als onderzoeker en dramadocent werkzaam aan het Conservatorium Hogeschool Gent. Zijn onderzoek To be or not to be a stereotype handelt over de kritische waarde van stereotypen als theatertekens. 

duoloog: Chokri Ben Chikha en Liv Laveyne

Theatermakers in gesprek met journalisten. Je leest in de HETPALEISindruk elke maand een fragment uit een gesprek tussen een theatermaker en een journalist. Voor één keer mag de journalist antwoorden op de vragen van de theatermaker. Een duoloog voor twee stemmen. Chokri Ben Chikha en Liv Laveyne (De Morgen) zijn aan het woord in duoloog nummer vijf. Liv Laveyne werkt als theaterrecensent bij de krant De Morgen. Haar liefde voor theater is in de loop van de jaren gegroeid. Kunstkritiek is voor Laveyne geen sec nieuwsfeit. Ze ijvert er voor om te blijven reflecteren over nieuwe en andere manieren van recenseren.

duoloog als pdf file