Twee “Talking Heads”, Michael De Cock en Rachida Lamrabet, hebben elkaar gevonden in een nieuw theaterproject: Belga.

Momenteel werkt Rachida, op vraag van ‘t ARSENAAL aan haar eerste theatertekst: BELGA.

De historische context

De eerste georganiseerde migrantenstroom van Marokko naar België kwam begin jaren zestig op gang. De geschiedenis is bekend: na de mijnramp in Marcinelle wilde de Italiaanse overheid geen werkkrachten meer sturen. De Belgische regering moest noodgedwongen elders gaan rekruteren. Zo kwam ze in Marokko terecht. De eerste Marokkaanse migranten hadden niet de intentie lang te blijven. Hooguit een jaar of twee. De vrouwen bleven achter in het thuisland. Veel geld verdienen en dan weer naar huis. Dat was het plan. Dat het anders liep is intussen genoegzaam bekend.

Een verhaal over droom en realiteit, vroeger en nu

Deze migratiegeschiedenis is niet enkel een historisch gegeven maar ook een verhaal met zijn wortels in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. En een verhaal dat tot vandaag het leven/samenleven in onze steden bepaalt. Met deze voorstelling willen we het over vandaag hebben, door terug te graven naar de eerste verhalen en dromen van de eerste avonturiers die naar hier kwamen.

De jury van de Debuutprijs 2008 prijst Lamrabet om de grote nauwkeurigheid waarmee ze haar eerste roman heeft geconstrueerd: “In een bewust kale en onliteraire taal tekent Rachida Lamrabet portretten van deze kleine groep mensen die met elkaar in contact komen als een van hen omkomt bij een poging om via Spanje naar België te vluchten. Zonder belerend te worden en zonder in de gebruikelijke clichés te vervallen, laat de schrijfster ieder van hen zijn of haar verhaal vertellen.’

Zonder woordvoerder te willen zijn van wie of wat dan ook, toont Lamrabet in Vrouwland de twijfels en onzekerheden van een groep jongeren van deze tijd die ondanks alle meestal negatieve media-aandacht veel te weinig zelf aan het woord komen. Voor een literaire prijs is dit op zich niet belangrijk: in dit geval is het cruciaal dat Lamrabet een meer dan adequate literaire vorm heeft gevonden om een belangrijke nieuwe stem te laten horen in het Vlaamse literaire landschap.’

→ lees meer

Michael De Cock

Michael De Cock (°1972) schrijft, vertaalt, bewerkt, regisseert, acteert en is sinds augustus 2006 directeur van ‘t ARSENAAL. Hij studeerde eerst Romaanse talen en letterkunde, daarna volgde hij een acteursopleiding aan het conservatorium van Brussel. Hij speelde diverse rollen op televisie o.a. voor Thuis, Flikken, Sedes en Belli. Hij acteerde ook bij diverse gezelschappen zoals het Publiekstheater en HETPALEIS. Hij richtte Droomedaris Rex op en met Pieter Genard vormde hij verscheidene jaren het Dick van Landeghem Trio. Hij schreef intussen een tiental theaterteksten waaronder Right in the middle van mijn fucking fruitdieet, Firenzee, HET ZUCHTEN en NAMAALS. Interviews met vluchtelingen en asielzoekers vormden het basismateriaal voor zijn boek Op een onzeker uur (Manteau 2004) en voor Saw it on television/DID’T UNDERSTAND, een voorstelling die Michael in de laadbak van een vrachtwagen bracht.

In mei 2004 verscheen een ander boek: Floor, Oto en Titus dat Michael De Cock samen met Cécile Bertrand schreef. In 2005 volgde de kindertheatervoorstelling Het Fluistertheater van Floor, Oto en Titus door Droomedaris Rex dat 2 maanden op de Zomer van Antwerpen te zien was op het dak van parking Nova. Voor zowel Saw it on television als Het Fluistertheater werkte hij samen met vormgever Stef Depover. Een stage op verschillende palliatieve afdelingen leidde eerst tot een reportage in Knack, evolueerde daarna tot de theatertekst NAMAALS en resulteerde ook in het boek HOE MENSEN STERVEN (Manteau/Meulenhoff, oktober 2006). Als vertaler/tekstbewerker werkte hij o.m. voor Walpurgis, NTGent en de Queeste. Michael De Cock was samen met Jan Lauwers en Jan Fabre laureaat voor de Vlaamse Cultuurprijs Toneelliteratuur 2006. Als regisseur verdiende hij zijn sporen met producties als Bash, HET LAND, NORWAY.TODAY, BELEG, NAMAALS, HET ZUCHTEN, HEDDA, GIDST! (met Rwina vzw), DE KOLLEGA’S, PUIN en INTERVIEW. In 2007 brachten ‘t ARSENAAL en Brussels Jazz Orchestra samen WRITING BILLIE over leven en werk van Billie Holiday. Met zangeres Tutu Puoane, actrice Sara De Bosschere, muzikant Frank Vaganée en BJO. De eindregie was in handen van Michael De Cock.