Jan Van Imschoot

Reeds enkele jaren is de naam van Jan Van Imschoot bijna onvermijdelijk wanneer het gaat over jonge, goede Belgische schilders. Het eerste dat opvalt als je zijn doeken bekijkt, is de directheid van de werken. Niet alleen hanteert Van Imschoot een bijzonder vlotte, zeg maar virtuose, penseelvoering, ook de kleuren zijn perfect uitgebalanceerd. Daarbij komt nog zijn keuze voor vaak dramatische, sterk verhalende onderwerpen die aan zijn werk een dubieuze vervreemdende, soms morbide sfeer geven.

De doorbraak voor Van Imschoot kwam er enkele jaren geleden toen hij de cultuurprijs van de Stad Gent won en een reeks schilderijen met martelaressen tentoonstelde in de Vereniging van het Museum voor Hedendaagse Kunst in Gent. Sindsdien is het oeuvre van Van Imschoot sterk geëvolueerd. De historisch beladen thema’s, waarbij hij het liefst de scherpe kantjes van de maatschappij en de vergeten verhalen uit de overlevering in beeld brengt, zijn echter gebleven. Van in het begin is zijn werk te kaderen binnen de hele geschiedenis van de schilderkunst, met in het ene doek sterke reminiscenties naar de sublieme verhevenheid van Tintoretto, het andere dichter aanleunend bij de duistere verwrongenheid van Goya,… Een van de constante elementen in zijn doeken en tekeningen is de “typisch Vlaamse” humor – lees cynisme en ironie. Hierin staat hij op dezelfde lijn als de Vlaamse Primitieven, schilders als Breughel, Bosh en later zelfs Joachim Beuckelaer en de zeventiende-eeuwse traditie van vanitas-taferelen. Zijn doeken moet je op een bijna literaire manier bekijken waarbij letterlijk vaak het woord beeld wordt en, omgekeerd, het beeld een volledig verhaal kan vertellen.

Wanneer je voor een van zijn werken staat, dan voel je bijna de zoektocht die de kunstenaar aflegde om tot dit ene beeld te komen. Vaak zie je waar hij motieven, elementen, teksten en figuren overschilderde, zelden om te verbergen of te verdoezelen, wel om andere delen van het schilderij te accentueren. Hij maakt zichtbaar welke kleuren hij met elkaar mengde om die specifieke sfeer te verkrijgen. Dit geeft aan het werk een zeker ruw uiterlijk dat doet vermoeden dat het werk niet af is. Juist hierdoor slaagt Van Imschoot erin om de dubbelzinnigheid en het mysterieuze van beelden te versterken zodat je als toeschouwer wel degelijk aanvoelt dat het er hem niet om te doen is enkel leesbare, figuratieve werken te produceren maar wel om het zoeken naar “het juiste beeld”.

Links:
Bekijk enkel werken van Van Imschoot op artnet
Lees het Interview met Van Imschoot in De Standaard
Lees het gesprek met recto:verso