Talking Head en Kif Kif Awards: bruisend intercultureel talent!

De voorlopig laatste editie van Talking Head, een interculturele talkshow met en over kunstenaar en de samenleving, zit erop. Voor deze gelegenheid werd Talking Head verweven met de Kif Kif Awards tijdens het slotevenement van MESTIZO goes Theatre 2009.

In een bloedstollende wedstrijd namen negen kandidaten in een sprankelende mix van muziek, literatuur en slam het tegen elkaar op. Negen genomineerden die graag de Kif Kif Award op hun nachtkastje zouden zetten. Na vele zweetdruppels, gierende zenuwen en stressmomenten te doorstaan, debatteerden de genomineerden, onder deskundige leiding van Pat Donnez (radio 1), over erkenning voor divers talent en toegankelijkheid van de culturele sector. Eva cox en Naima Albdiouni gingen in gesprek over literatuur. Over slam/muziek gingen MC Jaymee van Undefined (winnaar TMF Road2Fame) en Prevster (Koen Verbrugge) van Het Verdikt en Rijmtechniekers met elkaar  in dialoog.

Maandenlang hebben de kandidaten elke dag naar de Kif Kif Awards toe geleefd en er intensief aan gewerkt. Zij werden tijdens de audities in september geselecteerd en werden gedurende de volgende maanden begeleid door een deskundige coach.

In de categorie Muziek heeft de jonge Gentse Gloria door middel van een overtuigende rapperformance de finaletrofee binnengehaald. Bijzonder aan de stijl van Gloria is dat ze haar rapstijl feilloos aanpast aan zowel hiphopbeats als dancehall. Haar teksten zijn uit het leven gegrepen en geven blijk van een muzikale volwassenheid. In de categorie Literatuur ging Jamal Kazza naar huis met de hoogste onderscheiding. Volgens de jury heeft  Jamal Kazza de gave om vanuit zijn authenticiteit zijn overtuiging te verwoorden op een poëtische manier die toehoorders aan hun stoel kluistert. In de nieuwe categorie Slam sleepte woordkunstenaar Seckou de finaleoverwinning in de wacht. Slam is een nieuwe vorm van spoken word dat vooral rappers met een boodschap aantrekt. De jury was  lovend voor de nieuwe esthetiek waarin de slammer zijn harde tekst verpakte.

Patrick N’Siala Kiese (projectleider Kif Kif Awards): “De Tweede Kif Kif Awards toont terug overtuigend aan dat Vlaanderen bruist van het intercultureel talent dat niet kan wachten om onze podia onveilig te maken. We hopen dat de culturele sector deze nieuwe talenten oppikken en ze de plaats geven die ze verdienen.”

klik hier om foto’s te bekijken van de avond

Interlitratour – een intercultureel, literair parcours

Op zondag 29 november 2009 is Brussel ‘the place to be’ voor de literatuurliefhebber. Interlitratour, een literair evenement georganiseerd door Vlaamse cultuurfondsen, zelforganisaties en cultuurinstellingen brengt een verkenning van de literaire rijkdom van de vele, in Brussel aanwezige culturen. Met als thema ‘de stad in de literatuur’ krijgt de geïnteresseerde de keuze tussen wandelingen, voordrachten, performances, film, muziek, gesprekken…

Namen zoals Geert Van Istendael, Stefaan van den Bremt, Seyhmus Dagtekin, Peter Vermeersch, Xavier Queipa, Azzouz El Houri, Eline Van Puymbroeck, Chris Lomme, Dina Sararu, Martine De Clercq e.a. verlenen hun medewerking. Alles vindt plaats op diverse plaatsen in de Brusselse Vijfhoek zoals Arthis, Beursschouwburg, Goudblommeke in Papier…. Alles wordt gratis aangeboden en vindt plaats tussen 13u en 18u.

Maar er is nog meer. Om ouders met kinderen gelegenheid te bieden probleemloos Interlitratour mee te maken, om kinderen op een leuke manier een literaire reflex bij te brengen wordt er wellicht voor de eerste keer in Brussel een Literair Kinderfestival georganiseerd. Ook hier weer een grabbelton van interessante namen, zoals Mohammed Belafki, Dirk Bracke, Elisabeth Marain, Marjolein Pottie, Jamil Shakely, Marijke Umans, Mim El Massaoudi en vele anderen. Vertelateliers, muziektheater, grime-, knutsel- en muziekateliers, Kamishibaiverhalen, avontuurlijk speelplein… Noem maar op. Alweer allemaal gratis en bedoeld voor kinderen van 6 tot 12 jaar, bij voorkeur leerling in het Nederlandstalig basisonderwijs te Brussel. Het Literair Kinderfestival heeft plaats in Gemeenschapscentrum De Markten van 13u tot 18u.

Opgelet, om organisatorisch redenen wordt voorafinschrijving ten zeerste op prijs gesteld! Geïnteresseerden geven hun naam op bij Davidsfonds, brussel@davidsfonds.be of 02 510 89 43, Masereelfonds, brussel@masereelfonds.be of 02 502 38 80, Willemsfonds, willemfonds.brussel@skynet.be of 02 218 44 88 of Vermeylenkring, krisdevroede@scarlet.be of 0475 76 37 15.

stART 2009 in het Trix – Voor ieder die met kunst bezig is

Op 24 oktober 2009 vond de derde editie van stART – Voor ieder die met kunst bezig is – plaats. Deze keer in het Muziekcentrum Trix te Antwerpen. Tijdens dit evenement kon je allerlei dingen uitproberen, proeven, bekijken, beluisteren en beleven. Ook Demos en Flying Carpet waren van de partij met een beeldmontage van Talking Head, foto- en cartoontentoonstelling (ism Centrum voor Beeldexpressie) en een eigenwijze netwerksessie met kunstenaars. Wie de sfeer van stART (nog) eens wil snuiven kan hier genieten van een korte beeldmontage.

Beeldmontage: Ruud Vandenhende

Succespakket van cultuur, muziek en eten

De nieuwste uitgaanstrend bij jonge allochtonen. Meer dan duizend vrouwen (en ook wel wat mannen) daagden gisteren op voor wat stilaan dé uitgaanstrend voor jonge Marokkanen uit de middenklasse geworden is: een modeshow met eten, concert en ander entertainment, op een zondagmiddag. Organisatoren vragen zich af waarom de Vlaamse culturele sector zoveel moeite heeft om een allochtoon publiek aan te trekken.

Van diep gedécolleteerd tot alles verhullend: alle gradaties in kledingstijl passeerden de revue in San Marco Village in Schelle, waar gisteren het eerste defilé van A Passion for Caftan plaatsvond. Niet alleen op het podium, maar ook in de zaal. ‘Kun je optekenen dat mijn ene nichtje een hoofddoek draagt en het andere hier staat met een blote rug?’ vraagt Jamila El Makhi (41), die met haar zussen en nichtjes een VIP-tafel gereserveerd heeft. ‘Dit is onze zondagmiddaguitstap. Doen we altijd onder vrouwen. De ene keer gaan we bowlen, dan gaan we eens pannenkoeken eten. En nu is er dit.’

Het nichtje met de blote rug, Siham (20), ging al eerder naar dit soort evenementen. Zij overtuigde de rest van de familie. ‘In Nederland zijn ze al langer populair. Er wordt hedendaagse Arabische haute couture geshowd. Ook van Europese ontwerpers, die zich laten inspireren door de Arabische mode. Hier zal bijvoorbeeld een collectie van Chris Janssens getoond worden. Normaal dragen we natuurlijk gewoon westerse kledij. Maar op Marokkaanse feesten moet je je een diva voelen. Dan draag je kaftans, rijkelijk bestikte jurken. Veel vrouwen volgen die mode op de voet. Er zijn verschillende feesten per jaar – voor huwelijken, geboortes, besnijdenissen,… – en het is niet de bedoeling dat je twee keer met dezelfde jurk gezien wordt.’
Maar middagen als deze – waarvan er de afgelopen maand in Vlaanderen alleen al vijf werden georganiseerd – bieden meer dan enkel mode. Tussendoor zijn er optredens van komieken, zangers en dj’s. In de aanpalende ruimtes prijzen (Belgisch-Marokkaanse) hotels, restaurants en kledingzaken zichzelf aan. Voor de VIPS is er eten voorzien. ‘Ik hoop dat we straks nog wat kunnen shaken’, zegt Hada (43), Sihams moeder.
De feesten zijn dan ook niet goedkoop. Gewone tickets kosten gemakkelijk vijfentwintig tot vijfendertig euro. VIP-plaatsen zijn zeventig à tachtig euro. Ze trekken daarom vooral een allochtone middenklasse. De familie El Makhi bestaat uit zelfstandigen. Jamila heeft een eigen broodjeszaak, Hada is kokkin, hun zus is traiteur en de nichtjes studeren marketing en verpleegkunde. Verder spraken we met leraressen, ambtenaren en een landbouwingenieur.
‘Waarom doet iedereen altijd alsof alle Marokkanen arm zijn?’, foetert Fahdi Yarti, organisator van Arabian Nights in de Zuiderkroon, dat ook gisteren plaatsvond. ‘Veel Marokkaanse jongeren zijn hooggeschoold. Ze verdienen goed hun brood, ze hebben interesse in cultuur – wat zeg ik? Ze hebben een grote nood aan cultuur! – en ze betalen die toegangsprijzen zonder problemen. U hebt het nu over de fashion, maar wij organiseren ook middagen met volksmuziek. Elke keer komen daar honderden mensen op af.’
‘Natuurlijk zou ik mijn prijzen graag verlagen, maar de productiekosten liggen hoog, en het is voor ons onmogelijk om subsidie te krijgen. Als je dan ziet hoeveel geld de Vlaamse overheid pompt in culturele centra, die hun best doen om allochtonen aan te trekken maar daar niet in slagen omdat hun aanbod niet goed is afgestemd… Ja, dan stel ik me wel vragen.’
Het succes van de ‘complete familiale evenementen’, zoals Yarti ze noemt, ligt erin dat ze alles in één pakket bieden. ‘Eten, muziek en cultuur. En dan cultuur die mensen aanspreekt: mode, chaabi-muziek,… We steken ook veel tijd in de promotie. We beginnen vier maanden vooraf, maar we weten dat Marokkanen pas op het laatste moment hun kaartje kopen. We werken veel via Facebook en andere netwerksites. We vinden het ook niet erg als het publiek er pas een uur later is: dat calculeren we in. We doen ze op zondag, en overdag, omdat dat het meest toegankelijke moment is. Zeker voor vrouwen, die we in de eerste plaats proberen te bereiken. En – niet onbelangrijk – we bieden jonge mannen en vrouwen de kans om elkaar op een respectabele manier te ontmoeten. Veel Marokkaanse feesten zijn gescheiden, je kunt ook niet zomaar iemand op straat aanspreken. Het is niet het belangrijkste, maar het speelt zeker een rol dat je elkaar hier op een normale manier kunt leren kennen.’
Al zijn er wel opmerkelijk minder mannen dan vrouwen. Zeker in San Marco Village, waar de chique modeshow de meeste mannen wat afgeschrikt heeft. En de weinigen die er zijn, hébben al een vrouw. In de Zuiderkroon is dat anders. Die trekt een wat jonger publiek van vaak groepjes meisjes of jongens. Zoals in een discotheek. ‘En toch komen wij hier in de eerste plaats voor de mode’, houden Abdelhalim Ben Ali (31) en Ousama El Aboussi (24) vol. ‘Wij hebben interesse in onze cultuur.’
Ook in bruidsjurken? ‘Waarom zouden wij geen interesse mogen hebben in wat vrouwen dragen?’
Dalila (28), verkoopster en oud-studente mode, denkt wel dat het singlen en minglen een rol kan spelen. ‘Er is hier een mix. Op de meeste van onze feesten niet. Dus àls het ervan komt, is dat meegenomen.’ Al wil ze dat over zichzelf zeker niet gezegd hebben. En lijkt ze haar eigen kansen daartoe te willen beperken. ‘De volgende keer neem ik mijn moeder mee’, zegt ze enthousiast. ‘Dit is de eerste keer dat ik kom, ik wilde zeker weten dat het hier respectvol was. Maar nu ik dat gezien heb, wil ik haar er graag bij.’

Bron: De Standaard online - Tom Naegels op 2 november 2009

Foto: Wim Daneels ©

Maak jezelf lid van onze facebook en ningsite

Talking Head | Maak je eigen badge

Visit TALKINGHEAD

Koele minnaars: Momenten met focus op interculturaliteit

Latino’s in Antwerpen

De StampMedia-documentaire ‘Latinos en Amberes’ geeft een unieke inkijk in het wel en wee van de Latijns-Amerikaanse gemeenschap in multicultureel Antwerpen. De Venezolaanse AFS-vrijwilligster Irenia Álvarez sprak met de 25-jarige Argentijnse Daiana Cristal Victoria Perucho en de 27-jarige Paraguayaanse illegaal Félix María Ramos Hermosilla. De twee latino’s getuigen over het dubbel gevoel waarmee ze in Antwerpen leven: ze zijn vastberaden een nieuw leven op te bouwen, maar worstelen met taal, cultuur en heimwee.

Daiana en Felix
Daiana verblijft al 2,5 jaar in Antwerpen en is getrouwd met een Chileense Belg. Ze volgde Nederlandse les en is universitair geschoold. Ze werkt als part-time schoonmaakster, maar slaagt er niet in om zich te integreren. Félix heeft geen papieren. Vóór zijn komst naar België, verbleef hij twee jaar in de Verenigde Staten. In 2007 volgde hij zijn zus naar Antwerpen. Hij studeerde aan de universiteit in Paraguay, maar vond in België slechts een job in de bouw. Félix besliste om vrijwillig terug te keren. In juni heeft hij België verlaten.
In ‘Latinos en Amberes’ vertellen Daiana en Félix zeer open over hun moeilijke integratie. De experts Karl Struyf van de Latijns-Amerikaanse Federatie en María Arredondo van De8 geven uitleg bij de moeilijkheden en de problemen waarmee de Latijns-Amerikaanse migranten worstelen. De documentaire is een uniek document over een weinig belichte gemeenschap in Vlaanderen.

Documentairemaakster Irenia Álvarez (24) nam de interviews af, verzorgde het camerawerk en monteerde de documentaire. Ze is een Venezolaanse AFS-vrijwilligster en werkt vier maanden voor het Antwerpse jongerenpersagentschap StampMedia. Contact Irenia Álvarez: 0493/62.42.03 (Spaanstalig met goede kennis van het Engels)

Latino’s in Antwerpen from StampMedia on Vimeo.

Een documentaire van Irenia Álvarez, © 2009 StampMedia

Hiwaar: een intercultureel kunstenparcours (Antwerpen Noord)

Een intercultureel kunstenparcours door de wijk

Hiwaar is een intercultureel kunstentraject dat de dialoog tussen de verschillende culturele gemeenschappen in Antwerpen Noord centraal stelt. 
Ontdek meer dan 30 kunstwerken op evenveel verrassende plekken in Antwerpen Noord. Deze brochure geeft u een handig overzicht van alle locaties en deelnemende kunstenaars. Neem deel aan de begeleide wandelingen, iedere zaterdag en zondag om 14, 15 en 16 uur met vertrekpunt aan Centrum de Wijk, Willy Vandersteenplein 1, 2060 Antwerpen (via Handelssteeg).

Rhizomen: een praktijkontmoeting

In Antwerpen woont een bonte mix van mensen uit verschillende culturen. Rhizomen wil deze enorme diversiteit ook in de werking van culturele instellingen en projecten meer en beter weerspiegeld zien! Rhizomen is een intens competentieverhogend project en ontmoetingsplatform dat plaats biedt aan 20 actieve figuren vanuit verschillende gemeenschappen en (sub)culturen. Elk traject wordt gekoppeld aan een introductie bij een culturele instelling van de stad Antwerpen en diverse werksessies rond cultuursubsidies, projectmanagement, samenwerking & overleg en praktijkvoorbeelden. Na het traject worden de Rhizomers op verschillende manieren ingeschakeld in het culturele veld. Het doel van dit project is naast competentieverhoging vooral netwerken uitbouwen tussen de deelnemers onderling en tussen de deelnemers de cultuursector van de stad Antwerpen. Verschillende personen die het traject hebben doorlopen zijn ondertussen ook tewerkgesteld in de culturele of sociale sector.

Rhizomen is bedoeld als instrument om een veelheid aan dynamische, actieve figuren vanuit verschillende (o.a. etnische) gemeenschappen en (sub)culturen bloot te leggen en te operationaliseren. Immers, veel (sub)culturele dynamieken ontspinnen zich nog altijd in de beslotenheid van een eigen gemeenschap of peer group en raken niet geïntegreerd binnen de reguliere cultuurcircuits.

Het naar de oppervlakte brengen van deze dynamieken – en vooral dan van de mensen die deze dynamieken schragen – is een van de voornaamste doelstellingen van dit project. Kort samengevat is Rhizomen een kort opleidingstraject voor ‘creatieve doeners en denkers’, met sessies rond creatief denken, communicatietechnieken, projectmanagement, het schrijven van subsidiedossiers, het Antwerps subsidiebeleid, het Antwerpse culturele veld in kaart… Ook worden er tijdens het traject een aantal interessante (socio)culturele praktijken bezocht. De initiatiefnemers van die projecten geven er toelichting bij de totstandkoming van hun project. Zo krijgen deelnemers aan Rhizomen een beeld van hoe een cultureel project in de praktijk vorm krijgt. Tot slot krijgen de deelnemers een praktijkoefening, waarbij ze gezamenlijk een (socio)cultureel project uitwerken waardoor opgedane kennis aan de praktijk wordt getoetst.

Bij de selectie van deelnemers aan Rhizomen wordt in de eerste plaats waarde gehecht aan de algemene diversiteit binnen de groep (gender, leeftijd, etniciteit, (sub)cultuur, …). Op de tweede plaats worden deelnemers gescreend op specifieke, individuele competenties zoals artistieke of organisatorische kwaliteiten of kwaliteiten die zich situeren op het vlak van netwerking en communicatie. Zo ontstaat een ‘lerende’ groep, waarbij de deelnemers competenties en perspectieven delen en vermeerderen. Rhizomen is dan ook in zeer belangrijke mate een ‘ontmoetingsproject’. Het creëren van diverse netwerken is op zijn minst even belangrijk als het verwerven van competenties rond projectmanagement of subsidiebeleid. Aangezien deelnemers aan Rhizomen op geregelde basis in een gedeelde ruimte rond een gedeelde inhoud samenkomen en elkaar gaandeweg leren kennen, worden toekomstige samenwerkingen mogelijk waarbij grenzen van gemeenschappen en culturen overstegen worden.

Het rhizoom is een gedecentraliseerd netwerk, gemodelleerd naar een lateraal groeiende, ondergrondse plantenwortel (zoals bij grassen, bamboe, riet, …), anders dan de hiërarchische vertakkingen van een boom. Een rhizoom is een multipliciteit, waarvan de onderdelen niet tot een geheel teruggevoerd kunnen worden. In een rhizoom kunnen alle punten met elkaar verbonden worden. Elk punt is een ingang. Vandaar dat dit model met de opkomst van het internet een actueel theoretisch idee werd. En ook nu in een tijd van zelforganiserende menigtes is het rhizoom relevant. Het rhizoom is wat nomadische beweging toelaat.

Bron: indymedia online - Rachid Atia op 14/10/07

Rhizomen wordt georganiseerd door de cel lokaal cultuurbeleid en Vormingplus Antwerpen.

Een praktijkontmoeting op 12 juni

Deze praktijkontmoeting is aanbevolen aan organisaties en diensten die een intercultureel proces willen starten of reeds gestart hebben. Een deelnemende kandidaat, een ontvangende organisatie en de coördinator van het Rhizomen-project komt een getuigenis brengen over het verloop van en de ervaringen met het project. Om de discussie op een diepgaande manier te kunnen voeren worden het aantal deelnemers beperkt tot 20.

Waar en wanneer?

Departement Cultuur, Jeugd, Sport en Media, Arenbergstraat 9, 1000 Brussel (lokaal 2C2) 

Vrijdag 12 juni van 10h tot 12h30 (broodjesbuffet en netwerking)

Hier inschrijven

In-Fusion: een praktijkontmoeting

Door een zorgzame keuze van beelden, verhalen en samenwerking, netwerken met verenigingen en beursorganisaties werkten het Forum van Etnisch-Culturele Minderheden vzw (Minderhedenforum) en FARO (Vlaams Steunpunt voor Cultureel Erfgoed vzw) samen om een bewustzijn van interculturaliteit in ons erfgoed te creëren. In-fusion is een kleurrijk erfgoedproject dat vanuit een ziekenhuiscontext op een originele manier weergeeft hoe interculturele impulsen het erfgoed van alledag beïnvloeden en verrijken.

In ons dagelijks leven komen we voortdurend in contact met erfgoed. Wat we eten, hoe we communiceren, hoe we ons verplaatsen, wat we doen om ons te ontspannen, het behoort allemaal tot ons erfgoed, zowel dat van vroeger als van nu. We denken aan erfgoed als ‘iets typisch van bij ons’: een Breugeltafel met rijstpap als het oerklassieke Vlaamse dessert. Maar is dat wel zo? Waar komt de rijst in de rijstpap immers vandaan? En de tomaat in ‘onze’ tomaat-garnaal of de aardappel in ‘onze’ friet-biefstuk… De flamenco, zo typisch voor Spanje, groeide rechtstreeks uit de Moorse cultuur. American Football is niet louter Amerikaans maar heeft zijn roots in het Engelse rugby. En zo zijn er tal van getuigen van de dynamische wisselwerking tussen culturen te vinden in wat we eten, in welke feesten we vieren of hoe we onze huizen inrichten.
Erfgoed is met andere woorden geen statisch gegeven. Het is voortdurend in beweging: door reizen, handel en migratie kreeg en krijgt erfgoed doorlopend interculturele impulsen. Kan je dan nog spreken van ‘mijn’ of ‘ons’ erfgoed? Ja, toch wel, omdat we erfgoed en impulsen telkens laten versmelten tot iets dat gaat behoren tot de cultuur van alledag. In de muziekwereld en de culinaire wereld spreekt men van fusion, maar fusion beperkt zich niet tot enkele deelaspecten. In heel de samenleving is fusion aanwezig en dus ook in het erfgoed. 

Om ten volle te kunnen verbeelden welke impact verschillende culturen op ons erfgoed hebben, hebben we een microkosmos nodig. Sommige plaatsen fungeren als een soort microkosmos waar verschillende mensen, groepen, tradities samenkomen en (soms) interageren. Een ziekenhuis is zo’n microkosmos. Het is ook een plaats waar een zekere discipline heerst: om het geheel te doen werken, zijn duidelijke (geschreven en ongeschreven) regels nodig. 

In de microkosmos van een ziekenhuis zijn we in de eerste plaats allemaal gelijk: we zijn patiënt, bezoeker, verpleger,…  maar doordat iedereen een beetje van zijn of haar cultuur van alledag meebrengt, krijgen we ook diversiteit. Een injectie heeft niet voor iedereen dezelfde betekenis. Niet iedereen deelt suikerbonen uit bij een geboorte. Niet iedereen brengt bloemen mee als hij bij een patiënt op bezoek gaat. Niet iedereen verkiest hetzelfde eten op zijn bord. Niet iedereen uit zijn pijnbeleving op dezelfde manier. Kortom, we proberen onze cultuur van alledag in te passen in de ziekenhuisomgeving. Dat is waar het interessant wordt! Hoe gaat iedereen om met deze cultuurverschillen en -gelijkenissen? Welke verrijking levert deze interculturaliteit op voor ons erfgoed en voor de manier waarop we samenleven? 

Praktijkontmoeting op 24 juni

De doelstelling was onder andere om de dialoog te bevorderen en een stimulans te creëren tussen organisaties van etnisch-culturele minderheden en erfgoedoerganisaties. In deze ontmoeting presenteren Faro en het Minderhedenforum hun ervaringen. Er wordt toegelicht op welke manier de samenwerking tussen de verschillende organisaties & partners verliep, welke rol zij opnamen en wat de aandachtspunten hierbij waren. Deze ervaringen zijn leerrijk voor iedereen die een samenwerkingsverband wil aangaan.

Voor wie?

Deze praktijkontmoeting is aanbevolen aan organisaties en diensten die een samenwerking willen starten of reeds gestart hebben. Om de discussie op een diepgaande manier te kunnen voeren beperken wij het aantal deelnemers tot 20.

Waar en wanneer?

Woensdag 24 juni 2009 (10u00 tot 12u30)

Departement Cultuur, Jeugd, Sport en Media, Arenbergstraat 9, 1000 Brussel (lokaal 1A3)

Hier inschrijven

Next Page »